Ég vaknaði fyrir allar aldir menningar-daginn til að fylgjast með þessu fólki sem má hlaupa. Ég hef eiginlega aldrei horft á, alltaf hlaupið með. Fyrst ’87 7km, algerlega óæft og þurfti að ganga spotta og spotta. Sumarið ’91 æfði ég undir stjórn Gunnar Páls Jóakimssonar og komst þá í mitt besta form síðan ég keppti á ungmennafélagsmótunum í gamladaga. Það sumar hljóp ég mitt fyrsta hálf-maraþon. (Eini sæmilegi tíminn sem ég á) Mikill persónulegur sigur, endasprettur og allt. .. já já nóg um það, ég ætlaði að skrifa um hlaupið á laugardaginn.
Hef aldrei skilið hvernig nokkur nennir að horfa á maraþonhlaup. Í London er mannfjöldinn eins og móttaka silfur-stráka alla leiðina. Lúðrablástur og læti. En <aftur komin útaf sporinu> . . það var svo gaman að horfa á allt þetta fólk hlaupa! Hver og einn að sigrast á sjálfum sér, yfirvinna letina, sigrast á nýrri vegalengd, nýjum tíma. Ég fékk hetju-andakt í hjartað.
Ég hjólaði útá nes og beið eftir þeim sem ég átti von á að sjá. Ég rýndi í hópinn mínútum saman og stundum sá ég einhvern sem ég átti hreint ekki von á eða einhver kallaði í mig og veifaði. Það er alveg greinilegt að ég hef ekki face recognition processing power (manngleggni) í svona lagað. Það var erfiðara fyrir mig að horfa en hina að hlaupa! Hrefna stökk framhjá eins og hind, með fystu mönnum. Arnar og Arnór hlupu í takt, mér skilst þeir séu búnir að vera að æfa saman og háðu einvígi ársins á marklínunni. Arnar sagði mér niðrí bæ að hann hefði bætt sig um 28 mínútur! Geri aðrir betur. Ég náði mynd af Yngva, enda stoppaði hann til að pósa en Ásta hljóp eins og vindurinn þ.a. ég sá hana aldrei.
Eftir að horfa á allan þennan hlaupa-dugnað fékk svo mikla æfinga-öfund að ég fór í ræktina og lyfti í 1,5 klst og svo heim og steinsofnaði.
Ég keypti mér bók* í rauðakross búðinni á menningarnótt (smá menning á 50kr.)
hún hefst á þessum orðum "Ég stökk á eftir strætó .." en svona hefst einmitt "Íslenska orðtíðnibókin" sem er grunnur málvinnsluransókna á Íslandi. Greinileg áminning frá æðri máttarvöldum um að gera eitthvað í málvinnsluverkefninu hjá Hrafni.
*Þessi menningarlega bók er "mín káta angist" eftir Guðmund Andra Thorsson
birnabirna 