Klassísku hagfræðingarnir (the Malthusians) töldu tengsl á milli tækniframfara og fólksfjölgunar. Hugmyndin byggir í raun á þeirri hugsun að skortur haldi mannfjölda í skefjum. Þeir töldu að bættur hagur í kjölfar tækniframfara yrði aðeins tímabundinn, því þegar kjörin eru orðin betri en svo að fólk rétt skrimti þá muni það valda aukinni fólksfjölgun þar til framleiðni á mann y, er aftur orðin sú sama og áður og aðeins fleira fólk rétt skrimtir áfram. Mannfjöldi helst í hendur við framleiðni.

 

Þessi kenning gæti átt við þar sem efnahagurinn er svo knappur að hann takmarkar frjósemi og lífslíkur eins og algengt er í dýraríkinu eða örsnauðum samfélögum þar sem barnadauði er mikill og lífið einkennist af brauðstriti. Aukið fæðuframboð eykur viðkomu stofnsins. Eins og í fiskeldi.

Þetta á ekki við í vestrænum þjóðfélögum þar sem barnadauði er lítill sem enginn og einungis brot af tekjum fólks fer til nauðþurfta. Fólk hefur meiri frítíma og val um að nýta hann í fleira en koma börnum á legg t.d. horfa á sjónvarp. Þar að auki valda háar tekjur miklum fórnarkostnað þess að eiga börn (töpuð laun, hægari starfsframi og stofusófi útataður í skyri) sem veldur því að (aðallega) konur hika við að eiga (mörg) börn.